Wracasz wieczorem do domu, siadasz z telefonem, scrollujesz – i po chwili przychodzi to znajome przygnębienie, że mogłaś ten czas wykorzystać inaczej, że już dawno mogłaś zacząć.
Dokładnie tak, jak Anita. Wieczorami czuła, że powinna działać, ale gdy tylko o tym pomyślała, słyszała w głowie: jeszcze nie jesteś gotowa, jeszcze musisz się czegoś nauczyć, są lepsze od Ciebie.

I wiesz co było najgorsze?

Ona naprawdę w to wierzyła, bo nie wiedziała, kim jest. Znała siebie tylko z zewnątrz, przez zawód, wykształcenie, ile zarabia, ale gdy ktoś zapytał kim jest naprawdę, nie umiała odpowiedzieć.
Siadała wieczorem z herbatą, otwierała Journal i zaczęła odpowiadać na pytania, których nigdy sobie nie zadała. I nagle pisała pół strony bez zatrzymywania. Odkrywała w sobie cechy, wartości, pragnienia, których wcześniej nie widziała i nie doceniała.

A im więcej o sobie wiedziała, tym trudniej było jej uwierzyć w słowa „nie jest wystarczająca”, bo miała na to własny dowód, zapisany jej własną ręką, którego nikt jej nie mógł odebrać żadną krytyką. Do tego wzięła jeden konkretny cel, rozpisała go krok po kroku w Planerze i zaczęła kończyć tygodnie z odhaczonymi zadaniami, zamiast z listą rzeczy przeniesionych na jutro.

Przestała czekać na dobry moment i po raz pierwszy powiedziała „zrobię to” zamiast „spróbuję”.

Masz odwagę wziąć tę odpowiedzialność za swoje życie?